คนอยู่คอนโดอาบหมาหน้าฝนยังไงดี

อาบหมาหน้าฝนในคอนโดให้จบโดยไม่มีน้ำไหลลงไปถึงห้องชั้นล่าง และไม่มีเสียงกวนใครตอนดึก ไม่ได้ขึ้นอยู่กับน้ำยาอาบน้ำหรือผ้าเช็ดตัวเลย มันขึ้นอยู่กับสามอย่างเท่านั้น คือจุดที่หมายืน ทางที่น้ำออกจากห้อง และเวลาที่ลงมือทำ เลือกจุดอาบจากทางระบายน้ำก่อนเลือกจากความสะดวก แล้วปัญหาที่เหลือจะเบาลงทันที

คอนโดที่ผมอยู่เป็นห้องเล็กบนชั้นสูง ห้องน้ำกว้างประมาณสองคูณสองเมตรครึ่ง ปูกระเบื้องทั้งห้อง มีตะแกรงระบายน้ำอยู่มุมหนึ่งใต้ฝักบัว ฝนตกตอนเย็น หมากลับมาจากเดินเล่นพร้อมโคลนเต็มอุ้งเท้า แล้วประตูห้องน้ำ ประตูห้อง และประตูระเบียงอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว นั่นคือพื้นที่ทั้งหมดที่ผมมีไว้จัดการ

ครั้งแรก ๆ ที่ผมอาบหมาในนี้ ผมทำแบบที่คนส่วนใหญ่ทำ คือล็อกหมาไว้ในห้องน้ำคนเดียวแล้วเดินออกไปเอาแชมพูที่วางไว้ข้างนอก สิบวินาทีที่ผมไม่อยู่ หมาก็ลื่นกลางพื้นที่เปียก ลุกขึ้นมายืนขาสั่นโดยไม่รู้จะเกาะอะไร ตั้งแต่นั้นของทุกอย่างต้องอยู่ในระยะแขนก่อนที่หมาจะเปียกตัว ครบทั้งแชมพู ผ้าขนหนูผืนใหญ่ ผ้าเช็ดเท้า ที่ปาดน้ำ และถังเล็ก ๆ วางเรียงข้างตัว

พื้นที่ที่หมายืน กับพื้นที่ที่ลื่น

กระเบื้องห้องน้ำที่เปียกน้ำลื่นกว่าที่คิดไว้มาก และลื่นขึ้นอีกเมื่อเป็นอุ้งเท้าเปียก ผมเลยไม่ให้หมายืนกลางห้องตรงที่พื้นเรียบ แต่ปูแค่ตรงโซนฝักบัว ให้ตะแกรงระบายน้ำอยู่ใกล้เท้าหมา ที่ใช้จริงมีสองอย่าง คือเสื่อยางที่มีผ้ายางกันลื่นด้านล่าง หรือผ้าขนหนูผืนเก่าพับสองชั้นวางทับ น้ำที่ไหลลงจะได้ลงท่อทันที ไม่กระจายไปทั่วพื้น

สิ่งที่พลาดกันบ่อยคือวางผ้าแล้วลืม ผ้าที่เปียกแช่ไว้บนพื้นห้องเล็ก ๆ กลายเป็นแหล่งเชื้อรากับกลิ่นอับได้ภายในสองสามวัน หลังอาบเสร็จผมจึงซักและตากผ้านั้นทุกครั้ง ไม่พับเก็บลงตะกร้าทั้งที่ยังหมาด

อีกอย่างที่ผมไม่ข้ามคือรองเท้า ไม่ยืนเท้าเปล่าบนกระเบื้องเปียก ใส่รองเท้าแตะยางที่พื้นมีดอกยึดเกาะ เพราะหมากระตุกใส่ตัวเราช่วงอาบได้ตลอด ถ้าลื่นตอนอุ้มหมา คนกับหมาร่วงพร้อมกัน แล้วเรื่องจะจบตรงนั้นเลย

น้ำไม่ได้หายไป มันแค่ไปอยู่ที่อื่น

จุดอาบที่ถูกที่สุดในห้องคือโซนฝักบัวที่มีตะแกรงระบายน้ำและพื้นเอียงเข้าหาตะแกรงอยู่แล้ว ไม่ใช่กลางห้องที่พื้นเรียบ และไม่ใช่หน้าประตูห้องน้ำ

น้ำปริมาณไม่มากแต่กระจายเป็นแผ่นบาง ๆ จะค่อย ๆ ไหลไปตามผิวกระเบื้อง หยุดแค่ธรณีประตูก็จริงถ้าประตูปิดสนิท แต่ในคอนโดที่พื้นกับผนังเป็นแผ่นเดียวกันทั้งอาคาร น้ำที่ค้างตรงนั้นไม่ได้หายไป มันซึมลงตามร่องของโครงสร้าง แล้วไปโผล่เป็นคราบบนเพดานห้องล่างในอีกไม่กี่วัน

จริง ๆ แล้วสิ่งที่ไปถึงห้องชั้นล่างไม่ค่อยใช่จังหวะที่เราอาบหมา แต่มักเป็นน้ำที่ติดมากับเท้าและผ้าเช็ดตัวตอนเดินออกจากห้องน้ำ กระเบื้องมีฟิล์มน้ำบาง ๆ ทุกก้าวที่ย่ำออกมาเลยทิ้งรอยเปียกไว้ พอถูกับผ้าที่บิดค้างก็กลายเป็นแอ่งเล็ก ๆ กลางทาง

สิ่งที่ผมทำคือปูทางเดินด้วยผ้าเก่าจากประตูห้องน้ำไปถึงจุดที่เช็ดตัวหมา แล้วเดินอยู่บนผ้านั้นตลอด หลังอาบเสร็จใช้ที่ปาดน้ำปาดพื้นในห้องให้ลงท่อก่อน แล้วเช็ดพื้นนอกห้องรวมทั้งธรณีประตูให้แห้งด้วยผ้าอีกผืน น้ำที่บิดจากผ้าทุกผืนเทลงตะแกรงระบายน้ำหรือถังรวม ไม่เทลงอ่างล้างหน้า เพราะเส้นขนหมากับเศษโคลนจะไปอุดตรงนั้นแล้วกลายเป็นเรื่องใหม่

สามสิบวินาทีที่อันตรายที่สุด

ช่วงที่หมาเปียกที่สุดคือหลังล้างน้ำยาออกแล้วและเรากำลังเอื้อมไปหยิบผ้า นั่นคือจังหวะที่หมาลื่นง่ายที่สุด และเป็นจังหวะที่คนส่วนใหญ่ปล่อยหมาไว้แล้วหันหลัง ความผิดพลาดทั้งหมดของผมเกิดตรงนี้ ไม่ใช่ตอนอาบ

ถ้าจำเป็นต้องไปเอาของจริง ๆ ให้ตวัดผ้าเช็ดให้หมาหมาด ๆ ก่อน แล้วค่อยวางแล้วไป อย่าปล่อยหมายืนคนเดียวบนพื้นที่เปียก

และถ้าหมาเปียกตัว อย่าปล่อยให้อยู่บนระเบียงหรือใกล้ช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้แม้แค่นาทีเดียว หมาที่เปียกเกาะพื้นไม่ค่อยติด พอตกใจมันจะหาช่องที่ใกล้ที่สุด ระเบียงกับหน้าต่างที่มีช่องแคบ ๆ จึงเป็นจุดที่ผมปิดทุกครั้งก่อนเริ่มอาบ ไม่ใช่ปิดหลังอาบ

กรณีหมาใหญ่จนอาบในห้องน้ำไม่สะดวก ระเบียงก็ใช้ได้ แต่ต้องดูว่าน้ำที่ไหลไปรวมตรงรูระบายมุมระเบียงระบายทันไหม ถ้าไหลไม่ทันมันจะล้นออกขอบ และต้องปิดประตูระเบียงกับมุ้งลวดให้สนิททั้งก่อนและหลัง

เวลาที่เลือกได้ ดีกว่าเวลาที่สะดวก

ในคอนโด ผนังห้องน้ำมักใช้ร่วมกับห้องข้าง ๆ หรืออยู่ติดช่องท่อรวม เสียงน้ำไหลในท่อจึงไปได้ไกลกว่าที่คิด เสียงหมา สะบัดตัว เสียงปลอกคอกระทบพื้น เสียงถูพื้น หรือเสียงเป่าขน จะชัดขึ้นมากในเวลาที่ทั้งชั้นเงียบ ผมเลยย้ายเวลาอาบหมามาเป็นช่วงเย็นหลังเลิกงาน ก่อนที่ห้องข้าง ๆ จะเริ่มเงียบ

ฝนตกหนักมีข้อดีอย่างหนึ่งคือกลบเสียงได้ แต่ทางเดินหน้าห้องจะเปียก ตัวหมาจะเปียกซ้ำจากทางเดิน แล้วโคลนก็ตามเข้ามาในห้องอีก ถ้าเลือกอาบตอนฝนตกก็ทำได้ แค่ต้องเช็ดเท้าหน้าประตูให้แห้งก่อนปล่อยหมาลงพื้น

ความชื้นที่ค้างอยู่ในห้องเล็ก

ห้องเล็กเก็บความชื้นได้ดีกว่าที่คิด หลังอาบเสร็จผมเปิดประตูห้องน้ำหรือเปิดพัดลมดูดอากาศทิ้งไว้ยี่สิบถึงสามสิบนาที ปาดน้ำให้ลงท่อก่อน แล้วเช็ดร่องกระเบื้องกับมุมห้องด้วยผ้าแห้งอีกครั้ง เพราะจุดดำของเชื้อราในร่องยาแนวจะเริ่มจากมุมที่น้ำขัง

ฝั่งที่ผมประมาทที่สุดคือกองผ้า เปียกแล้วกองรวมกันในตะกร้า ไม่กี่วันก็มีกลิ่น และกลิ่นนั้นฟุ้งไปทั้งห้องเพราะห้องมันเล็ก อีกจุดที่ลืมกันบ่อยคือที่นอนหมา ตัวหมาที่เปียกไปนอน ที่นอนก็ชื้น กลิ่นอับจะอยู่ตรงนั้นมากกว่าในห้องน้ำ เช็ดผ้าปูที่นอนหมาให้แห้งหรือยกไปผึ่งลมด้วยทุกครั้ง

วันที่ไม่ต้องอาบทั้งตัว

หน้าฝนโคลนมาเกือบทุกวัน แต่ไม่ได้แปลว่าต้องอาบหมาเต็มตัวทุกวัน วันที่หมาแค่เปียกและมีโคลนติดอุ้งเท้า ผมใช้กะละมังเล็ก ๆ ใส่น้ำวางไว้หน้าประตู จุ่มเท้าหมานวด ๆ แล้วเช็ดให้แห้ง ใช้เวลาสองนาที ไม่มีน้ำกระจายทั้งห้อง ไม่ต้องเปิดพัดลมดูดอากาศทิ้งไว้ และไม่ต้องลุ้นเรื่องพื้นลื่น วิธีนี้ครอบวันฝนตกส่วนใหญ่ของทั้งสัปดาห์ไว้ได้

อาบเต็มตัวผมเก็บไว้สำหรับวันที่หมาเลอะจริง ๆ หรืออาบเป็นรอบประจำสัปดาห์

สรุปที่ผมยึดเป็นหลักจนถึงตอนนี้ไม่ใช่ท่าไหนหรือน้ำยาตัวไหน แต่คือเลือกจุดอาบตรงที่มีตะแกรงระบายน้ำ ไม่ใช่ตรงที่ยืนสบาย เช็ดทุกทางที่น้ำจะออกจากห้องก่อนที่มันจะไปถึงไหน และไม่ทิ้งหมาเปียกไว้คนเดียวแม้แค่หันไปหยิบผ้า สามข้อนี้คุมอยู่ หน้าฝนก็เป็นแค่ฤดูที่ฝนตกบ่อย ไม่ใช่ฤดูที่ต้องกลุ้มเรื่องอาบหมา